به خطر انداختن زیرساخت

مهاجمان دامنه‌های موجود و قانونی را به خطر می‌اندازند تا از آن‌ها در عملیات استفاده کنند. دامنه‌های به خطر افتاده دارای تاریخچه و اعتبار هستند که شناسایی آن‌ها را دشوارتر می‌کند. روش‌های به خطر انداختن شامل هک پنل مدیریت دامنه، سرقت اعتبارنامه registrar یا سوءاستفاده از آسیب‌پذیری‌های DNS است.

مهاجمان سرورهای DNS قانونی را به خطر می‌اندازند تا ترافیک را به زیرساخت خود هدایت کنند. سرور DNS به خطر افتاده می‌تواند برای DNS hijacking، cache poisoning یا هدایت کاربران به سایت‌های جعلی استفاده شود. این تکنیک می‌تواند تعداد زیادی از کاربران را تحت تأثیر قرار دهد.

مهاجمان VPS های قانونی متعلق به سازمان‌ها یا افراد دیگر را به خطر می‌اندازند. VPS های به خطر افتاده به مهاجم اجازه می‌دهند از زیرساخت قانونی استفاده کند و شناسایی را دشوارتر سازد. این VPS ها ممکن است برای میزبانی C2، پروکسی ترافیک یا سایر اهداف استفاده شوند.

مهاجمان سرورهای قانونی را به خطر می‌اندازند تا از آن‌ها به عنوان زیرساخت عملیاتی استفاده کنند. سرورهای به خطر افتاده ممکن است برای میزبانی C2، توزیع بدافزار، ذخیره داده‌های سرقت‌شده یا پروکسی ترافیک استفاده شوند. استفاده از سرورهای قانونی شناسایی را دشوارتر می‌کند.

مهاجمان سیستم‌های آلوده را برای ایجاد بات‌نت به خطر می‌اندازند. بات‌نت‌های ایجاد شده می‌توانند برای حملات DDoS، توزیع اسپم، فیشینگ، استخراج ارز دیجیتال یا سایر عملیات استفاده شوند. مهاجمان از آسیب‌پذیری‌های شناخته‌شده، اعتبارنامه‌های ضعیف یا بدافزار برای آلوده کردن سیستم‌ها استفاده می‌کنند.

مهاجمان حساب‌های سرویس‌های وب قانونی را به خطر می‌اندازند تا از آن‌ها برای میزبانی C2 یا سایر عملیات استفاده کنند. استفاده از سرویس‌های وب قانونی مانند GitHub، Pastebin یا سرویس‌های ابری به مهاجم کمک می‌کند ترافیک مخرب را در ترافیک عادی پنهان کند.

مهاجمان حساب‌های پلتفرم‌های serverless قانونی را به خطر می‌اندازند. پلتفرم‌های serverless به خطر افتاده می‌توانند برای اجرای کد مخرب، میزبانی C2 یا پردازش داده‌های سرقت‌شده استفاده شوند. این رویکرد به مهاجم اجازه می‌دهد از زیرساخت قانونی بدون نیاز به مدیریت سرور استفاده کند.

مهاجمان دستگاه‌های شبکه مانند روترها، سوئیچ‌ها، فایروال‌ها و access point های بی‌سیم را به خطر می‌اندازند. دستگاه‌های شبکه به خطر افتاده می‌توانند برای شنود ترافیک، هدایت ترافیک به زیرساخت مهاجم، ایجاد backdoor یا حرکت جانبی در شبکه استفاده شوند.