تاکتیک‌های حملات سایبری

مهاجم اطلاعاتی را جمع‌آوری می‌کند که می‌توانند برای برنامه‌ریزی عملیات‌های آینده استفاده شوند. این تکنیک‌ها شامل روش‌های فعال (مانند اسکن مستقیم) و غیرفعال (مانند جستجو در منابع عمومی) برای جمع‌آوری اطلاعات درباره سازمان‌های هدف، زیرساخت‌ها و پرسنل است.

مهاجم منابعی را ایجاد، خریداری یا به خطر می‌اندازد که می‌توانند برای پشتیبانی از عملیات استفاده شوند. این منابع شامل زیرساخت، حساب‌های کاربری، قابلیت‌ها و ابزارهایی است که مهاجم قبل از شروع حمله اصلی آماده می‌کند. این تاکتیک قبل از هدف‌گیری رخ می‌دهد و شناسایی آن بسیار دشوار است.

مهاجم برای اولین بار به شبکه یا سامانه هدف وارد می‌شود و نقطه شروع حمله را ایجاد می‌کند. تکنیک‌های دسترسی اولیه شامل روش‌های مختلفی برای ورود به محیط هدف هستند، از جمله فیشینگ، سوءاستفاده از سرویس‌های عمومی، استفاده از اعتبارنامه‌های معتبر و به خطر انداختن زنجیره تأمین.

مهاجم سعی می‌کند کدهای مخرب را اجرا کند. تکنیک‌های اجرا معمولاً با تاکتیک‌های دیگر مانند کشف و حرکت جانبی همراه می‌شوند تا به اهداف گسترده‌تری دست یابند. اجرای کد مخرب می‌تواند از طریق اسکریپت‌ها، دستورات، یا بهره‌برداری از آسیب‌پذیری‌ها انجام شود.

مهاجم سعی می‌کند جای پای خود را در سیستم‌های هدف حفظ کند. تکنیک‌های پایداری شامل هر دسترسی، اقدام یا تغییر پیکربندی می‌شوند که به مهاجم اجازه می‌دهد حضور مداوم در سیستم‌ها داشته باشد. مهاجمان اغلب نیاز دارند که دسترسی خود را پس از راه‌اندازی مجدد سیستم، تغییر اعتبارنامه‌ها و سایر وقفه‌ها حفظ کنند.

مهاجم سعی می‌کند مجوزهای سطح بالاتری در سیستم یا شبکه به دست آورد. تکنیک‌های ارتقاء سطح دسترسی شامل بهره‌برداری از ضعف‌های سیستم، پیکربندی‌های نادرست و آسیب‌پذیری‌ها برای دستیابی به دسترسی SYSTEM یا root، مدیر محلی یا حساب‌های با دسترسی مشابه مدیر می‌شود.

مهاجم سعی می‌کند در طول نفوذ از شناسایی جلوگیری کند. تکنیک‌های فرار از دفاع شامل حذف نصب یا غیرفعال کردن نرم‌افزارهای امنیتی، مبهم‌سازی و رمزگذاری داده‌ها و اسکریپت‌ها، و سوءاستفاده از فرآیندهای مورد اعتماد برای پنهان کردن و ظاهر قانونی دادن به بدافزار می‌شود.

مهاجم سعی می‌کند نام‌های حساب کاربری و رمزهای عبور را به سرقت ببرد. تکنیک‌های دسترسی به اطلاعات اعتباری شامل روش‌هایی مانند keylogging و credential dumping است که به مهاجمان امکان می‌دهد اطلاعات اعتباری قانونی را به دست آورند.

مهاجم سعی می‌کند محیط را بشناسد. تکنیک‌های کشف به مهاجمان اجازه می‌دهد اطلاعاتی درباره سیستم و شبکه داخلی به دست آورند. این اطلاعات به مهاجم کمک می‌کند محیط را بشناسد و تصمیم بگیرد چه اقداماتی انجام دهد.

مهاجم سعی می‌کند وارد سیستم‌های دیگر در شبکه شود. تکنیک‌های حرکت جانبی به مهاجمان اجازه می‌دهد محیط را کشف کنند و به سیستم‌های راه دور دسترسی پیدا کنند. اجرای این هدف اغلب مستلزم کشف شبکه و استفاده از اطلاعات اعتباری قانونی است.

مهاجم سعی می‌کند داده‌هایی را که برای اهداف او مرتبط هستند جمع‌آوری کند. تکنیک‌های جمع‌آوری شامل روش‌هایی برای شناسایی و جمع‌آوری اطلاعات مانند فایل‌های حساس از شبکه هدف قبل از استخراج است.

مهاجم سعی می‌کند با سیستم‌های تحت کنترل خود در شبکه هدف ارتباط برقرار کند. مهاجمان معمولاً سعی می‌کنند ارتباطات فرمان و کنترل را با ترافیک شبکه عادی مخلوط کنند تا از شناسایی فرار کنند.

مهاجم سعی می‌کند داده‌ها را از شبکه هدف بدزدد. تکنیک‌های استخراج داده شامل روش‌هایی برای سرقت داده‌ها است. کانال‌های استخراج معمولاً شامل پروتکل‌های فرمان و کنترل یا کانال‌های جایگزین مانند سرویس‌های وب می‌شوند.

مهاجم سعی می‌کند سیستم‌ها، داده‌ها و زیرساخت‌ها را دستکاری، قطع یا نابود کند. تکنیک‌های تأثیر می‌توانند برای اهداف مختلفی مانند اخاذی، تخریب و دستکاری داده استفاده شوند.